Herfstvibes
↑ 50mm, f/10.0, ISO 160, 1/125s
Afgelopen vrijdag zat ik aan mijn bureau naar buiten te kijken, naar hoe de zon (eindelijk) weer lekker scheen. Het was bijna tijd voor golden hour en ik had al zó lang niet buiten gefotografeerd (laatste keer was herfst vorig jaar, shocking right?)… dit was het moment om daar verandering in te brengen. Ik belde mijn moeder en samen gingen we op pad! Helaas werd het vrij snel bewolkt en kwam de zon nog maar af en toe door, maar ik heb wel wat fijne foto’s kunnen maken. Die ik natuurlijk bij dezen wil delen. :-)

Zelfportretten, maart 2019
Zo af en toe heb ik er zin in en ga ik er speciaal voor zitten: zelfportretten. Ik vind het een mooie manier om mezelf vast te leggen én om eens op een andere manier naar mezelf te kijken. Zo voor de camera verschilt toch erg van in de spiegel kijken. Dit is een kleine fotoserie die ik in maart maakte.

Een paar vlinderfoto’s om 2019 mee te beginnen
Zo, hallo 2019! Ik ga heel eerlijk toegeven: ik heb mijn camera sinds augustus vorig jaar niet meer aangeraakt… hoe dan?! Het lijkt soms wel alsof het leven maar aan me voorbij gaat zonder dat ik daadwerkelijk iets doe. Ik wil natuurlijk niet dat het altijd zo blijft gaan. Hoewel ik officieel niet aan ‘goede voornemens’ doe, wil ik wel héél graag weer gaan fotograferen. En snel ook. Je vraagt je misschien af, waarom doe je het dan niet gewoon? Goede vraag. Ik weet het ook niet. Het lukt me om de een of andere reden gewoon niet, ook al wil ik het zo graag. Ik voel me als ik een beetje blader door mijn eigen blog en foto’s wel weer geïnspireerd en gemotiveerd, meer dan de afgelopen maanden. Blijven fotograferen en bloggen dus! Hierbij nog een aantal foto’s van mijn fototripje naar de Vlindertuin vorig jaar. Deze hadden jullie nog van me tegoed!

Ik heb (eindelijk) een bril!
Jaaaren geleden (oké 6 jaar) heb ik eens een keer mijn ogen laten meten, maar toen viel het zo mee dat ik niet aan de bril (of lenzen) hoefde. Fast forward een paar jaar en het begon me toch een beetje te storen dat ik van een afstandje gezichten niet meer duidelijk zag en borden amper meer kon lezen. Maar me being me deed ik er niks mee, want ogen laten meten en een bril nemen vond ik een te lastige stap (want: anxiety)… ik heb het echt heel lang uitgesteld, tot een maand geleden. Ik maakte een afspraak bij Ace & Tate, probeerde wat brillen en koos er eindelijk een uit. En wat ben ik er blij mee!
